Joost van Loo

Voetbalplaatjes

Ze zin er weer: voetbalplaatjes. Toon had een vooruitziende blik, want staat er 6 juli op de scheurkalender van de Stamgasten:

Alleen de ouderen zullen weten dat met 'plaatjes' vroeger ook muzieksingels werden bedoeld (voor de jongeren: dat waren zwarte schijven, waar je muziek uit kon laten klinken).

Activiteiten afgelopen weekend

Vrijdagavond werd de tweede avond met core-stability oefeningen gehouden in het clubhuis van AV Triathlon. Toen ik iets voor 7 uur aankwam zag ik een deel van de wedstrijdgroep in de hal staan/zitten. Kennelijk was de opkomst zo groot dat niet iedereen in het clubhuis kon dacht ik nog, maar er bleek een 'etentje' georganiseerd te zijn voor de elitetrainers van de jeugd. Aan een lange tafel zaten een stuk 25 trainers te genieten van een heerlijke ... ehh ja, wat was het eigenlijk ... maaltijd, laten we het daar maar op houden. Zwetende, zuchtende en kreundende hardlopers waren niet welkom. En dus mochten de aanwezige core-stability slachtoffers in het halletje de oefeningen doen. Het halletje zal 5 x 5 meter zijn: met een beetje opschuiven en inschikken was dat net uit te houden. 25 minuten duurde de sessie onder leiding van Ilonka en dat was lang genoeg om de ramen flink te laten beslaan. Ook dit keer oefeningen die ik nog nooit had gedaan en oefeningen waar ik flink moeite mee had. Ik heb het al eerder aangegeven: nu is het zaak om de oefeningen op regelmatige basis uit te voeren.

Zaterdag zag ik mijn 'Duitse broer' die uiteraard naar mijn loopprobleem heeft gekeken. Zijn bevinding komt in het kort op het volgende neer: de spier aan de binnenkant van het rechterbovenbeen zorgt er voor dat het rechterbeen als het ware naar binnen wordt getrokken en dat daardoor het rechterbeen op een vreemde wijze naar buiten klapt. Een duidelijk gevolg van het uitvoeren van de oefeningen om het linkerbeenprobleem op te lossen. Zijn oplossing: weer wat andere oefeningen. Ik geloof dat ik nu elke dag meer dan een uur oefeningen zou moeten doen .... zucht (de huiskamervraag is dan ook: 'doe ik de oefeningen braaf elke dag?').
Andere zeer serieuze tip van zijn kant: probeer eens hard te lopen op de voorvoet ... dat zorgt ook voor krachtigere passen, waarmee het linkerbeenprobleem wellicht opgelost kan worden. Overigens kan ik uit eerste bevindingen melden dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan.

Maar uiteraard heb ik ook nog wat gelopen: vrijdagmiddag in het bos een km of 10 en dat ging zeer moeizaam. Op zaterdag ging ik pas tegen 8 uur 's avonds lopen: een kort rondje van een km of 8 raffelde ik in een hoog tempo af. Dat ging lekker. Zondagmorgen liep ik om iets na 9 uur al weer in het Schothorsterbos, samen met twee loopmaten. En het viel op dat het tempo zo nu en dan zo laag lag dat ik moeite had om lekker te lopen. Bij een zeer laag tempo (ik schat iets van 10 km/uur) had ik het gevoel dat ik mijn voeten niet op een normale hardloopmanier neer kon zetten. Het tempo iets verhogen leverde direct een beter gevoel op. Aan het einde liep ik in mijn eentje nog een kwartier in een hoog tempo en dat voelde niet slecht. Alles relatief, want nog steeds klapt mijn rechterbeen naar buiten en 'zak' ik licht door mijn linkerbeen. Zoals ik liep was het in ieder geval een goede beslissing geweest om niet mee te doen aan de Indoortriatlon in Amstelveen of de run-atb-run in Alphen a/d Rijn.

Volgende week wordt de Bergcross gehouden, de afgelopen jaren heb ik daar steeds aan de start gestaan. De tweede huiskamervraag van de dag is dan ook al duidelijk: 'loop ik 14 februari de bergcross?'.

Herinnert u zich deze nog: Nike Air 180

In het kader van 'herinnert u zich deze topschoen nog': Begin jaren 90 liep ik mijn rechterachillespees stuk met mijn toenmalige hardloopschoenen van het merk Asuks. Ik stapte over op de Nike Air 180. Een, zeker voor dat moment, dure schoen, met voor het eerst een doorzichtige zool en een zeer hoog loopcomfort. En wat minstens zo belangrijk was: mijn blessure was binnen de kortste keren verdwenen. Ik begon met de wit/blauw/roze (de eerste serie) en heb uiteindelijk 6 paar van die schoenen versleten. Één versie had zelfs een gouden 'swoosh', maar dat ging mij iets te ver. Met een zwarte stift, watervast uiteraard, heb ik de 'swoosh' van kleur veranderd (de huiskamervraag is dan ook: in welke kleur heb ik de 'swoosh' gewijzigd?).

Bij de introductie waren er verschillende korte commercials te zien, waarbij sommige 'landen' hun eigen versie/inzending hadden. Hieronder de in mijn ogen mooiste, maar bekijk ook gerust de Italiaanse en Canadese versie.

En ja, er staat boven in de advertentie UK, terwijl de maker uit USA komt

Omdat sneeuw, zeker versgevallen, toch altijd mooie 'beelden' oplevert volgen hieronder enkele foto's die genomen zijn achter 'casa Van Loo' (grofweg op 1 minuut hardlooptijd):

Velen vinden de sneeuw verschrikkelijk om op te lopen, ik vind het prachtig, zeker als er sprake is van verse sneeuw. Vrijdagmiddag lag er in het bos geen sneeuw en liep ik ongeveer 12 km over zeer modderige bospaden. En modderig in de trant van: bij elke stap zakte je ongeveer 3 cm weg in stopverfachtige modder ... loodzware omstandigheden dus (dat klinkt lekker dramatisch). Zaterdag lag er verse sneeuw, maar toen ik 's middags om half 4 ging lopen was alle sneeuw in het bos al platgelopen ... dat was glibberen en glijden. Behalve als je net op de rand van de bospaden liep, dan was er wel te lopen. Bij elkaar liep ik toch een km of 15. Maar zondagmorgen was het helemaal feest: weer een pak verse sneeuw en om 9 uur liep ik als een dartel veulen in het bos. De loopomstandigheden waren dan ook perfect: bijna windstil, zonnig, ongeveer 0 graden en goed beloopbare bospaden. Heerlijk liep ik 15 km in ongeveer 5 kwartier.
Nu afwachten of dat goede loopgevoel de rest van de week ook nog aanwezig zal zijn. Nou ja, als het slechts één keer aanwezig is ben ik al blij.

Een naastgelegen regio heet 'het Gooise matras', in Utrecht was een beurs met speciale momenten en de wedstrijdgroep had een eigen matjesgebeuren. Op vrijdagavond lag een deel van de lopers (m/v) op de vloer van het clubgebouw van AV Triathlon flink te kreunen, steunen en te hijgen. Onder bezielende begeleiding van Ilonka werden allerlei 'core stability' oefeningen gedaan. Onder het motto "het is gezellig en het is altijd goed voor je" was ik ook van de partij. Dit keer enkele nieuwe oefeningen (naast de alom bekende), met als resultaat dat ik zondag licht enkele buikspieren voelde. Nu proberen er wel een beetje structuur in te brengen (2 x per jaar core-stability oefeningen is geen structuur).

Gelopen werd er het afgelopen weekend ook: vrijdagmiddag een minuut of 40 in het bos, waarin ik een km of 7 liep. Zaterdag liep ik wat meer, maar door de bijtende kou liep ik niet echt lekker. Na afloop had ik overigens licht geïrriteerde spieren bij mijn linkerknie: tijd om een cold-pack in het vriesvlak te leggen. Op zondagmorgen werd er een rustig, zeer rustig zelfs, duurloopje afgewerkt van ongeveer 12 km. Op de vers gevallen sneeuw was het lekker lopen en ook de weersomstandigheden waren zeer goed. Samen met loopmaat André en de veh hoofdcijferaar gingen de km's als vanzelf voorbij. Al met al heerlijk gelopen: voordat iedereen juigend gaat reageren, ik heb tegenwoordig één dag in de maand dat ik lekker loop, dus dat zal deze zondag wel zijn geweest.
Het maakt overigens dat de grens van 200 km dit jaar al is doorbroken. Het moet niet gekker worden.

Zeg, ben jij deze week niet bij de osteopaat geweest?
Klopt.

En, hoe was het?
Ehhh prima.

Nou nou, iets meer informatie alsjeblieft. Meestal volgt er wel een uitgebreid verslag.
Er valt weinig te melden. Het was het gebruikelijke: vraag en antwoord, lichamelijk onderzoek en vervolgens een behandeling.

Kom op, geef eens wat meer openheid van zaken. Of heb je een 'spreekverbod'?
Haha nee hoor. Uit onderzoek kwam naar voren dat de gehele linkerkant stijver is dan de rechterkant. Hij heeft enkele behandeloefeningen gedaan: nek, tenen en de hele regio daartussen. En daarna leken de stijve delen soepeler te zijn.

Dat is positief nieuws zeg.
Dat mag je wel stellen. Alleen mijn ervaring tot op heden is dat je niet meteen super positief moet zijn. 'Eerst zien, dan geloven' is mijn motto.

's Avonds een stuk gaan hardlopen natuurlijk?
Uiteraard, meteen volle bak. Nee hoor, ik kreeg het uitdrukkelijke advies niet te gaan lopen. Ook de dag daarna mocht ik slechts loslopen. Dat loslopen was geen probleem, want mijn 'owt' komt overeen met loslopen.

Oo wee tee?
Ben je niet helemaal bij of zo? Owt staat voor ouwe wijven tempo, het tempo waarin ik tegenwoordig hardloop. Een gemiddelde van 10 a 11 km per uur. De uitdrukking heb ik overigens niet zelf bedacht, maar Richard, een jeugdtrainer bij AV Triathlon.

Laatste vraag: wat houdt osteopathie eigenlijk in?
Op de site van mijn osteopaat staat het volgende: "Een osteopaat is opgeleid om op zoek te gaan naar de oorzaak van een klacht die kan liggen op plekken waar de patiënt geen weet van heeft. Apparaten of medicijnen komen er niet aan te pas. De behandeling stimuleert het zelfgenezend vermogen van het lichaam. De osteopaat kijkt naar het functioneren van het gehele lichaam. Er wordt niet alleen gekeken naar de beweeglijkheid van de wervelkolom, maar ook naar de beweeglijkheid van gewrichten, de schedel en de organen. Tijdens de behandelingen zal de osteopaat de bij onderzoek gevonden bewegingsbeperkingen beïnvloeden. Dit betekent dat hij handgrepen uitvoert op het lichaam, veelal op andere plaatsen dan daar waar de klacht zich bevindt." Meer heb ik daar niet aan toe te voegen.

Dank je wel voor dit korte vraaggesprek.
Graag gedaan. Maar ehhh .. mag ik wel even 80 euro van je vangen?

Waar slaat dat op?
Nou, de kosten van de behandeling moet ik ook op een slimme manier zien terug te verdienen.

80 euro? Mijn god, dat is een fors bedrag!
Klopt. Gelukkig vergoedt de verzekeraar 75%. Dus met 20 euro ben ik al tevreden.

Ja dahaag, dat is jouw probleem. Tot ziens.
......

Maandag was het weer zover: op het 'bruggetje' waar je de wijk uit kan gaan, lag een verse hondendrol (of is het hondedrol). Dat een hond zo nu en dan zijn stront niet kan ophouden kan ik nog wel begrijpen (het beest is dan gewoon niet op tijd uitgelaten), maar als 'baasje' ruim je een drol-op-straat dan toch gewoon op. De eigenaar van de hond die dit had geproduceerd heeft waarschijnlijk net gedaan alsof hij het niet heeft gezien. Wat mij betreft ben je dan een enorme hondenlul (of is het hondelul?) en hoop ik dat hij zelf in die smurrie is gestapt.

Kijk ik een paar tellen later in het water zie ik .... een enorm pak reklamefolders. Ja hoor, daar heeft een bezorger weer op een eenvoudige manier zijn paar centen verdiend. Dat je als puber (ja het zijn meestal pubers die reklamefolders rondbrengen) eens geen zin hebt de folders rond te brengen kan ik mij nog wel voorstellen, maar gooi die zooi dan in een afvalcontainer (dan wel papierbak), en gooi dat niet in het water! Eenden en waterkippen lezen die folders niet, althans niet voor zover ik weet. Wat mij betreft krijgt deze puber de komende tijd last van een enome hoeveelheid jeugdpuistjes, dat zal hem leren.

En nu ik toch even bezig ben. Krijg je natuurlijk reacties van mensen die aangeven dat honden vieze beesten zijn en dat katten nooit op straat poepen en zo. Klopt, die beesten poepen dan wel niet op straat, dat doen ze gewoon in de omliggende tuinen. En als je er eens wat van zegt, zeggen de eigenaren allemaal "mijn kat poept in de kattenbak". Jajaja, daarom liggen de tuinen vol met kattenstront.

'Gaat het nog wel goed met je?' hoor ik de mensen al vragen. Ja hoor, het gaat prima, ik wilde alleen deze ergernis even kwijt.

Het lopen bestond afgelopen weekend uit rondjes draaien in het bos achter het huis, ook wel de 'achtertuin' geheten. De ondergrond was helaas niet helemaal optimaal. Was er vrijdagmiddag nog wel redelijk over de besneeuwde ondergrond te lopen (in totaal een km of 10), zaterdagochtend was de gedooide sneeuw opgevroren en was het bos eerder een glijbaan dan een beloopbaar pad. Toch liet ik mij daar niet door tegenhouden en draaide ruim 60 minuten mijn rondjes. Rondjes die niet in hoog tempo gingen, met als voordeel dat ik geen last kreeg van mijn liezen (want bij een beetje gladheid krijgt een hardloper al snel last van de liezen). Een km of 12 liep ik in een geheel verlaten bos.
Zaterdagavond viel er een cm of 3 sneeuw, met als gevolg dat er zondag in de sneeuw werd gelopen. Omdat het nogal fors dooide liep ik, samen met loopmat André en veh-boekhouder Richard Visser (en dat is niet deze koekenbakker) elke ronde in een grotere dooi-sneeuw drap. Met als gevolg natte voeten en na verloop van tijd zeer gladde bospaden. Bij elkaar liep/glibberde ik een km of 13, zodat het weekeinde-totaal op 35 km kwam. Op zich niet zo verkeerd dacht ik, maar het wordt wel tijd dat ik weer eens zonder problemen op de weg/hardere ondergrond kan lopen. Daar wordt overigens aangewerkt, met deze week bezoek aan de osteopaat (dinsdag) en core-stability oefeningen op vrijdag onder leiding van Ilonka.

Mijn eerste 'century' heb ik er op zitten. Dat heeft niks met een snookercentury te maken, maar alles met de eerste 100 km die ik dit jaar heb gelopen. En dan ook nog niet 100 km in één keer, maar verdeeld over de eerste dagen van 2010. Als ik dit gemiddelde aan weet te houden moet ik dit jaar uitkomen op 2800 km (voor de rekenaars onder ons: 365/13 x 100).

De meeste kilometers (meer dan 80) heb ik op mijn nike's in het bos achter het huis gelopen. Over sneeuw, ijs en 3 x zelfs 'gewone' bosgrond. 'Is dat niet erg saai?' kan je afvragen. Het antwoord is simpel: 'eigenlijk wel', maar dan probeer ik een beetje creatief te zijn. Zo loop ik een aantal rondjes 'linkom', om vervolgens een aantal rondjes 'rechtsom' te lopen. Van zoveel creativiteit moet men wel stil worden nietwaar? Het meest leuke is als er andere lopers hetzelfde rondje lopen. Dan loop ik ofwel tegengesteld en probeer de andere loper steeds iets later tegen te komen (dan loop je dus sneller), ofwel ik geef de loper 200 meter voorsprong en probeer zo snel mogelijk de achterstand goed te maken. In beide situaties gaat de tijd redelijk snel voorbij.

Het lopen op zich blijft met downs en kleine ups te gaan. Maar zolang ik geen 'stop' te horen heb gekregen van een peut/agoog loop ik door. Behalve als ik mijzelf duidelijk de vernieling in loop, maar daar is nu geen sprake van.

Ook zo benieuwd wat ik met keukens te maken heb?

Vorig jaar deed ik mee met de indoor triatlon in Amstelveen, waarbij de opzet o zo simpel is: bij de drie bekende onderdelen in 10 minuten zo veel mogelijk meters afwerken. De winnaar is degene die na 30 minuten .... juist, dat behoeft geen verdere uitleg.

Het is weer eens wat anders en zeker bij de huidige koude omstandigheden een zeer aantrekkelijk alternatief voor een wedstrijd buiten. Op 7 februari wordt de tweede editie van de indoor triatlon georganiseerd. Uiteraard kan het tegen die tijd weer ruim boven 0 graden zijn, dan nog is het een leuk evenement.

Voor wedstrijdatleten een gelegenheid om er voor te zorgen dat er wat minder paars op het podium terecht komt. Meer info, zie de site.

Donders, dat was schrikken maandagmiddag toen ik de beelden van mijn hardloopanalyse terugzag. Daar liep niet echt een ranke hardloper. Ik zag eerder een ietwat te veel vet op de botten hebbende loper uit Amersfoort. Zo op de beelden was duidelijk te zien dat ik de afgelopen maanden niet echt veel loopkilometers heb gemaakt en dat de kruidnoten, chocoladeletters en kerstbrood hun sporen hebben achter gelaten. Waar het bekijken van jezelf wel niet goed voor is.

Eigenlijk kwam ik voor wat anders, namelijk het laten beoordelen wat er verkeerd is aan mijn hardlopen. Van alles was al snel duidelijk, maar de gewenste uitdrukking zo erg heb ik het zelden gezien heb ik niet gehoord. Wat er allemaal niet goed is, kan niet zo één twee drie worden vermeld, maar dat de heupindraai niet goed is kwam duidelijk naar voren (het rechterbeen liet bij neerkomen nog een normale stand zien, het linkerbeen stond geheel uit het lood). Ook in stilstand lijkt mij heup naar links gericht te staan (terwijl bovenlichaam gewoon recht naar voren staat) en het linkerbeen lijkt de loopklap later op te vangen dan het rechterbeen (ondanks het feit dat het been duidelijk dikker is dan het rechterbeen), hetgeen het 'hupje' kan verklaren. En zo waren er nog wel meer zaken te noemen, maar dat laat ik voor nu achterwege.

De vraag is natuurlijk: 'wat nu?' Helaas, een eventuele stille hoop dat ik er na 3 behandelingen van af zou zijn is niet echt realistisch. En nee, uiteraard had ik die hoop ook niet ... zoals eerder aangegeven ben ik al tevreden als ik in de tweede helft van 2010 weer eens ouderwetsch kan hardlopen. De eerste stap is om een osteopaat (niet iedereen zal nu exact kunnen aangeven wat zo'n persoon doet, hooguit dat het iets vaags is) mijn linkerkant los te laten maken. Daarna mag ik weer terug om te kijken hoe het er op dat moment voor staat. Kortom, een osteopaat in Amersfoort zoeken en dan het liefst één zonder een (lange) wachttijd.
Andere stap is om een setje Capsiplex te bestellen...

Wordt vervolgd, wedden?

* het is je rug;
* ga naar een manueel therapeut;
* het zit tussen de oren;
* neem zooltjes;
* het komt uit je heup;
* ga naar een osteopaat;
* je hebt last van vernauwde bloedvaten;
* ga eens naar een sportarts;
* 'core-stability oefeningen', dat moet je doen;
* het is je hart;
* je wordt ouder (ja duhhhh, iedereen toch?);
* er is sprake van een slappe linker bilspier;
* ik weet het ook niet meer;
* er is sprake van een verdikte liesspier;

Zomaar een greep uit diverse tips en adviezen die ik het afgelopen jaar heb gehoord. Een deel heb ik toegepast, een ander deel niet. Dat laatste omdat je simpelweg niet alles kan toepassen. Maar nu 2010 is aangebroken is het toch echt de bedoeling dat ik dit jaar eens afreken van het loopprobleem. Het liefst loop ik in mei weer helemaal probleemvrij, maar ik weet ook wel dat dat niet reëel is, dus laat ik het laatste kwartaal van 2010 aanhouden voor de 'come-back'.

De vraag is natuurlijk wat er de komende periode zoal gedaan zal worden. Ik verwacht bezoek aan de fysiotherapeut, manueel therapeut (die zet maar weer eens wat recht, ik schat een uit het lood staande rug en heup) en ook een sportarts zal wel worden geraadpleegd.

Wordt vervolgd, dat is zeker. Ondertussen liep ik de eerste drie dagen van het jaar weer hard. Ging het vrijdagavond en zaterdagmiddag nog slecht, zondagmorgen leken de spieren er zowaar zin in te hebben en liep ik, voor mijn gevoel althans, een stuk soepeler dan de dagen er voor. Maar zolang dat niet structureel is, zal hier niet de loftrompet worden gestoken.

Een paar weken geleden stond een kleine straatgenoot aan de deur met de vraag of wij oliebollen wilden kopen voor/van zijn club (ik noem uit schaamte geen naam). 'Vooruit' dachten wij, 'je weet nooit waar dat in de toekomst nog goed voor zal zijn.' Soort netwerken, maar dan op straatniveau. Woensdag werden de oliebollen afgeleverd en na mijn bezoek aan de sportschool kwam ik uitgehongerd thuis. Prima gelegenheid om in een verse oliebol te happen.
Nou na de eerste hap was mij één ding duidelijk: wat een enorm slechte oliebol. Die dingen waren veel te donker, leken wel uit de vriezer te komen (kortom, absoluut niet vers), leken van volkoren deeg te zijn (blehhhhh) en waren niet helemaal (of anders gezegd: helemaal niet) gaar. Bagger eerste klas, niveau stopverf. En dan niet reageren met 'kom op, daar heeft toch iemand wel zijn/haar best voor gedaan'. Nou nee, dit kan echt niet onder de noemer van 'best doen' worden gekwalificeerd. Dat is dus eens maar nooit meer.

Op donderdag leverde een bezoek aan de bakker wel goede/smaakvolle/lekkere oliebollen en appelflappen op.

2009 is bijna voorbij, op naar de tien. 'Tien, tien, tien!!!!'

Goede voornemens? Hou toch op!

Met dank aan de Volkskrant van 30 december.

Lopen afgelopen weekend

Omdat sneeuw, zeker versgevallen, toch altijd mooie 'beelden' oplevert volgen hieronder enkele foto's die genomen zijn achter 'casa Van Loo' (grofweg op 1 minuut hardlooptijd):

Velen vinden de sneeuw verschrikkelijk om op te lopen, ik vind het prachtig, zeker als er sprake is van verse sneeuw. Vrijdagmiddag lag er in het bos geen sneeuw en liep ik ongeveer 12 km over zeer modderige bospaden. En modderig in de trant van: bij elke stap zakte je ongeveer 3 cm weg in stopverfachtige modder ... loodzware omstandigheden dus (dat klinkt lekker dramatisch). Zaterdag lag er verse sneeuw, maar toen ik 's middags om half 4 ging lopen was alle sneeuw in het bos al platgelopen ... dat was glibberen en glijden. Behalve als je net op de rand van de bospaden liep, dan was er wel te lopen. Bij elkaar liep ik toch een km of 15. Maar zondagmorgen was het helemaal feest: weer een pak verse sneeuw en om 9 uur liep ik als een dartel veulen in het bos. De loopomstandigheden waren dan ook perfect: bijna windstil, zonnig, ongeveer 0 graden en goed beloopbare bospaden. Heerlijk liep ik 15 km in ongeveer 5 kwartier.
Nu afwachten of dat goede loopgevoel de rest van de week ook nog aanwezig zal zijn. Nou ja, als het slechts één keer aanwezig is ben ik al blij.

Training afgelopen weekend

Een naastgelegen regio heet 'het Gooise matras', in Utrecht was een beurs met speciale momenten en de wedstrijdgroep had een eigen matjesgebeuren. Op vrijdagavond lag een deel van de lopers (m/v) op de vloer van het clubgebouw van AV Triathlon flink te kreunen, steunen en te hijgen. Onder bezielende begeleiding van Ilonka werden allerlei 'core stability' oefeningen gedaan. Onder het motto "het is gezellig en het is altijd goed voor je" was ik ook van de partij. Dit keer enkele nieuwe oefeningen (naast de alom bekende), met als resultaat dat ik zondag licht enkele buikspieren voelde. Nu proberen er wel een beetje structuur in te brengen (2 x per jaar core-stability oefeningen is geen structuur).

Gelopen werd er het afgelopen weekend ook: vrijdagmiddag een minuut of 40 in het bos, waarin ik een km of 7 liep. Zaterdag liep ik wat meer, maar door de bijtende kou liep ik niet echt lekker. Na afloop had ik overigens licht geïrriteerde spieren bij mijn linkerknie: tijd om een cold-pack in het vriesvlak te leggen. Op zondagmorgen werd er een rustig, zeer rustig zelfs, duurloopje afgewerkt van ongeveer 12 km. Op de vers gevallen sneeuw was het lekker lopen en ook de weersomstandigheden waren zeer goed. Samen met loopmaat André en de veh hoofdcijferaar gingen de km's als vanzelf voorbij. Al met al heerlijk gelopen: voordat iedereen juigend gaat reageren, ik heb tegenwoordig één dag in de maand dat ik lekker loop, dus dat zal deze zondag wel zijn geweest.
Het maakt overigens dat de grens van 200 km dit jaar al is doorbroken. Het moet niet gekker worden.

Bezoek osteopaat

Zeg, ben jij deze week niet bij de osteopaat geweest?
Klopt.

En, hoe was het?
Ehhh prima.

Nou nou, iets meer informatie alsjeblieft. Meestal volgt er wel een uitgebreid verslag.
Er valt weinig te melden. Het was het gebruikelijke: vraag en antwoord, lichamelijk onderzoek en vervolgens een behandeling.

Kom op, geef eens wat meer openheid van zaken. Of heb je een 'spreekverbod'?
Haha nee hoor. Uit onderzoek kwam naar voren dat de gehele linkerkant stijver is dan de rechterkant. Hij heeft enkele behandeloefeningen gedaan: nek, tenen en de hele regio daartussen. En daarna leken de stijve delen soepeler te zijn.

Dat is positief nieuws zeg.
Dat mag je wel stellen. Alleen mijn ervaring tot op heden is dat je niet meteen super positief moet zijn. 'Eerst zien, dan geloven' is mijn motto.

's Avonds een stuk gaan hardlopen natuurlijk?
Uiteraard, meteen volle bak. Nee hoor, ik kreeg het uitdrukkelijke advies niet te gaan lopen. Ook de dag daarna mocht ik slechts loslopen. Dat loslopen was geen probleem, want mijn 'owt' komt overeen met loslopen.

Oo wee tee?
Ben je niet helemaal bij of zo? Owt staat voor ouwe wijven tempo, het tempo waarin ik tegenwoordig hardloop. Een gemiddelde van 10 a 11 km per uur. De uitdrukking heb ik overigens niet zelf bedacht, maar Richard, een jeugdtrainer bij AV Triathlon.

Laatste vraag: wat houdt osteopathie eigenlijk in?
Op de site van mijn osteopaat staat het volgende: "Een osteopaat is opgeleid om op zoek te gaan naar de oorzaak van een klacht die kan liggen op plekken waar de patiënt geen weet van heeft. Apparaten of medicijnen komen er niet aan te pas. De behandeling stimuleert het zelfgenezend vermogen van het lichaam. De osteopaat kijkt naar het functioneren van het gehele lichaam. Er wordt niet alleen gekeken naar de beweeglijkheid van de wervelkolom, maar ook naar de beweeglijkheid van gewrichten, de schedel en de organen. Tijdens de behandelingen zal de osteopaat de bij onderzoek gevonden bewegingsbeperkingen beïnvloeden. Dit betekent dat hij handgrepen uitvoert op het lichaam, veelal op andere plaatsen dan daar waar de klacht zich bevindt." Meer heb ik daar niet aan toe te voegen.

Dank je wel voor dit korte vraaggesprek.
Graag gedaan. Maar ehhh .. mag ik wel even 80 euro van je vangen?

Waar slaat dat op?
Nou, de kosten van de behandeling moet ik ook op een slimme manier zien terug te verdienen.

80 euro? Mijn god, dat is een fors bedrag!
Klopt. Gelukkig vergoedt de verzekeraar 75%. Dus met 20 euro ben ik al tevreden.

Ja dahaag, dat is jouw probleem. Tot ziens.
......

Aso's

Maandag was het weer zover: op het 'bruggetje' waar je de wijk uit kan gaan, lag een verse hondendrol (of is het hondedrol). Dat een hond zo nu en dan zijn stront niet kan ophouden kan ik nog wel begrijpen (het beest is dan gewoon niet op tijd uitgelaten), maar als 'baasje' ruim je een drol-op-straat dan toch gewoon op. De eigenaar van de hond die dit had geproduceerd heeft waarschijnlijk net gedaan alsof hij het niet heeft gezien. Wat mij betreft ben je dan een enorme hondenlul (of is het hondelul?) en hoop ik dat hij zelf in die smurrie is gestapt.

Kijk ik een paar tellen later in het water zie ik .... een enorm pak reklamefolders. Ja hoor, daar heeft een bezorger weer op een eenvoudige manier zijn paar centen verdiend. Dat je als puber (ja het zijn meestal pubers die reklamefolders rondbrengen) eens geen zin hebt de folders rond te brengen kan ik mij nog wel voorstellen, maar gooi die zooi dan in een afvalcontainer (dan wel papierbak), en gooi dat niet in het water! Eenden en waterkippen lezen die folders niet, althans niet voor zover ik weet. Wat mij betreft krijgt deze puber de komende tijd last van een enome hoeveelheid jeugdpuistjes, dat zal hem leren.

En nu ik toch even bezig ben. Krijg je natuurlijk reacties van mensen die aangeven dat honden vieze beesten zijn en dat katten nooit op straat poepen en zo. Klopt, die beesten poepen dan wel niet op straat, dat doen ze gewoon in de omliggende tuinen. En als je er eens wat van zegt, zeggen de eigenaren allemaal "mijn kat poept in de kattenbak". Jajaja, daarom liggen de tuinen vol met kattenstront.

'Gaat het nog wel goed met je?' hoor ik de mensen al vragen. Ja hoor, het gaat prima, ik wilde alleen deze ergernis even kwijt.

Hardloopactiviteiten afgelopen weekend

Het lopen bestond afgelopen weekend uit rondjes draaien in het bos achter het huis, ook wel de 'achtertuin' geheten. De ondergrond was helaas niet helemaal optimaal. Was er vrijdagmiddag nog wel redelijk over de besneeuwde ondergrond te lopen (in totaal een km of 10), zaterdagochtend was de gedooide sneeuw opgevroren en was het bos eerder een glijbaan dan een beloopbaar pad. Toch liet ik mij daar niet door tegenhouden en draaide ruim 60 minuten mijn rondjes. Rondjes die niet in hoog tempo gingen, met als voordeel dat ik geen last kreeg van mijn liezen (want bij een beetje gladheid krijgt een hardloper al snel last van de liezen). Een km of 12 liep ik in een geheel verlaten bos.
Zaterdagavond viel er een cm of 3 sneeuw, met als gevolg dat er zondag in de sneeuw werd gelopen. Omdat het nogal fors dooide liep ik, samen met loopmat André en veh-boekhouder Richard Visser (en dat is niet deze koekenbakker) elke ronde in een grotere dooi-sneeuw drap. Met als gevolg natte voeten en na verloop van tijd zeer gladde bospaden. Bij elkaar liep/glibberde ik een km of 13, zodat het weekeinde-totaal op 35 km kwam. Op zich niet zo verkeerd dacht ik, maar het wordt wel tijd dat ik weer eens zonder problemen op de weg/hardere ondergrond kan lopen. Daar wordt overigens aangewerkt, met deze week bezoek aan de osteopaat (dinsdag) en core-stability oefeningen op vrijdag onder leiding van Ilonka.

De eerste 100 km's zijn gelopen

Mijn eerste 'century' heb ik er op zitten. Dat heeft niks met een snookercentury te maken, maar alles met de eerste 100 km die ik dit jaar heb gelopen. En dan ook nog niet 100 km in één keer, maar verdeeld over de eerste dagen van 2010. Als ik dit gemiddelde aan weet te houden moet ik dit jaar uitkomen op 2800 km (voor de rekenaars onder ons: 365/13 x 100).

De meeste kilometers (meer dan 80) heb ik op mijn nike's in het bos achter het huis gelopen. Over sneeuw, ijs en 3 x zelfs 'gewone' bosgrond. 'Is dat niet erg saai?' kan je afvragen. Het antwoord is simpel: 'eigenlijk wel', maar dan probeer ik een beetje creatief te zijn. Zo loop ik een aantal rondjes 'linkom', om vervolgens een aantal rondjes 'rechtsom' te lopen. Van zoveel creativiteit moet men wel stil worden nietwaar? Het meest leuke is als er andere lopers hetzelfde rondje lopen. Dan loop ik ofwel tegengesteld en probeer de andere loper steeds iets later tegen te komen (dan loop je dus sneller), ofwel ik geef de loper 200 meter voorsprong en probeer zo snel mogelijk de achterstand goed te maken. In beide situaties gaat de tijd redelijk snel voorbij.

Het lopen op zich blijft met downs en kleine ups te gaan. Maar zolang ik geen 'stop' te horen heb gekregen van een peut/agoog loop ik door. Behalve als ik mijzelf duidelijk de vernieling in loop, maar daar is nu geen sprake van.

Hell's Kitchen

Ook zo benieuwd wat ik met keukens te maken heb?

Indoor triatlon Amstelveen

Vorig jaar deed ik mee met de indoor triatlon in Amstelveen, waarbij de opzet o zo simpel is: bij de drie bekende onderdelen in 10 minuten zo veel mogelijk meters afwerken. De winnaar is degene die na 30 minuten .... juist, dat behoeft geen verdere uitleg.

Het is weer eens wat anders en zeker bij de huidige koude omstandigheden een zeer aantrekkelijk alternatief voor een wedstrijd buiten. Op 7 februari wordt de tweede editie van de indoor triatlon georganiseerd. Uiteraard kan het tegen die tijd weer ruim boven 0 graden zijn, dan nog is het een leuk evenement.

Voor wedstrijdatleten een gelegenheid om er voor te zorgen dat er wat minder paars op het podium terecht komt. Meer info, zie de site.

Uit het lood

Donders, dat was schrikken maandagmiddag toen ik de beelden van mijn hardloopanalyse terugzag. Daar liep niet echt een ranke hardloper. Ik zag eerder een ietwat te veel vet op de botten hebbende loper uit Amersfoort. Zo op de beelden was duidelijk te zien dat ik de afgelopen maanden niet echt veel loopkilometers heb gemaakt en dat de kruidnoten, chocoladeletters en kerstbrood hun sporen hebben achter gelaten. Waar het bekijken van jezelf wel niet goed voor is.

Eigenlijk kwam ik voor wat anders, namelijk het laten beoordelen wat er verkeerd is aan mijn hardlopen. Van alles was al snel duidelijk, maar de gewenste uitdrukking zo erg heb ik het zelden gezien heb ik niet gehoord. Wat er allemaal niet goed is, kan niet zo één twee drie worden vermeld, maar dat de heupindraai niet goed is kwam duidelijk naar voren (het rechterbeen liet bij neerkomen nog een normale stand zien, het linkerbeen stond geheel uit het lood). Ook in stilstand lijkt mij heup naar links gericht te staan (terwijl bovenlichaam gewoon recht naar voren staat) en het linkerbeen lijkt de loopklap later op te vangen dan het rechterbeen (ondanks het feit dat het been duidelijk dikker is dan het rechterbeen), hetgeen het 'hupje' kan verklaren. En zo waren er nog wel meer zaken te noemen, maar dat laat ik voor nu achterwege.

De vraag is natuurlijk: 'wat nu?' Helaas, een eventuele stille hoop dat ik er na 3 behandelingen van af zou zijn is niet echt realistisch. En nee, uiteraard had ik die hoop ook niet ... zoals eerder aangegeven ben ik al tevreden als ik in de tweede helft van 2010 weer eens ouderwetsch kan hardlopen. De eerste stap is om een osteopaat (niet iedereen zal nu exact kunnen aangeven wat zo'n persoon doet, hooguit dat het iets vaags is) mijn linkerkant los te laten maken. Daarna mag ik weer terug om te kijken hoe het er op dat moment voor staat. Kortom, een osteopaat in Amersfoort zoeken en dan het liefst één zonder een (lange) wachttijd.
Andere stap is om een setje Capsiplex te bestellen...

Wordt vervolgd, wedden?

Begin 2010

* het is je rug;
* ga naar een manueel therapeut;
* het zit tussen de oren;
* neem zooltjes;
* het komt uit je heup;
* ga naar een osteopaat;
* je hebt last van vernauwde bloedvaten;
* ga eens naar een sportarts;
* 'core-stability oefeningen', dat moet je doen;
* het is je hart;
* je wordt ouder (ja duhhhh, iedereen toch?);
* er is sprake van een slappe linker bilspier;
* ik weet het ook niet meer;
* er is sprake van een verdikte liesspier;

Zomaar een greep uit diverse tips en adviezen die ik het afgelopen jaar heb gehoord. Een deel heb ik toegepast, een ander deel niet. Dat laatste omdat je simpelweg niet alles kan toepassen. Maar nu 2010 is aangebroken is het toch echt de bedoeling dat ik dit jaar eens afreken van het loopprobleem. Het liefst loop ik in mei weer helemaal probleemvrij, maar ik weet ook wel dat dat niet reëel is, dus laat ik het laatste kwartaal van 2010 aanhouden voor de 'come-back'.

De vraag is natuurlijk wat er de komende periode zoal gedaan zal worden. Ik verwacht bezoek aan de fysiotherapeut, manueel therapeut (die zet maar weer eens wat recht, ik schat een uit het lood staande rug en heup) en ook een sportarts zal wel worden geraadpleegd.

Wordt vervolgd, dat is zeker. Ondertussen liep ik de eerste drie dagen van het jaar weer hard. Ging het vrijdagavond en zaterdagmiddag nog slecht, zondagmorgen leken de spieren er zowaar zin in te hebben en liep ik, voor mijn gevoel althans, een stuk soepeler dan de dagen er voor. Maar zolang dat niet structureel is, zal hier niet de loftrompet worden gestoken.

Baggerbollen en de beste wensen

Een paar weken geleden stond een kleine straatgenoot aan de deur met de vraag of wij oliebollen wilden kopen voor/van zijn club (ik noem uit schaamte geen naam). 'Vooruit' dachten wij, 'je weet nooit waar dat in de toekomst nog goed voor zal zijn.' Soort netwerken, maar dan op straatniveau. Woensdag werden de oliebollen afgeleverd en na mijn bezoek aan de sportschool kwam ik uitgehongerd thuis. Prima gelegenheid om in een verse oliebol te happen.
Nou na de eerste hap was mij één ding duidelijk: wat een enorm slechte oliebol. Die dingen waren veel te donker, leken wel uit de vriezer te komen (kortom, absoluut niet vers), leken van volkoren deeg te zijn (blehhhhh) en waren niet helemaal (of anders gezegd: helemaal niet) gaar. Bagger eerste klas, niveau stopverf. En dan niet reageren met 'kom op, daar heeft toch iemand wel zijn/haar best voor gedaan'. Nou nee, dit kan echt niet onder de noemer van 'best doen' worden gekwalificeerd. Dat is dus eens maar nooit meer.

Op donderdag leverde een bezoek aan de bakker wel goede/smaakvolle/lekkere oliebollen en appelflappen op.

2009 is bijna voorbij, op naar de tien. 'Tien, tien, tien!!!!'

Goede voornemens? Hou toch op!

Met dank aan de Volkskrant van 30 december.